சிற்பியின் மன்னிப்பு (திருக்குறள் கதை)
ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாணிக்கம் என்ற முதிய சிற்பி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் கைகளில் கல்லைக் கொடுத்தால், அது ஒரு சிலையாக அல்ல, உயிரோட்டமுள்ள ஒரு காவியமாக மாறும். அவரிடம் கதிர் என்ற இளைஞன் உதவியாளராக இருந்தான். கதிரும் திறமையானவன்தான், ஆனால் அவனுக்குள் ஒரு தீராத பொறாமை இருந்தது. மாணிக்கத்தின் புகழைத் தான் அடைய வேண்டும் என்றும், அதற்கு அவர் செதுக்கும் சிலைகளே தடையாக இருப்பதாகவும் அவன் நினைத்தான்.
ஒருமுறை மாணிக்கம் ஒரு அபூர்வமான சிலையினைப் பல மாதங்கள் கஷ்டப்பட்டுச் செதுக்கிக் கொண்டிருந்தார். அந்தச் சிலையின் நேர்த்தியைப் பார்த்த கதிர், "இந்தப் படைப்பு மட்டும் முடிவடைந்தால், மாணிக்கத்தின் புகழ் உச்சாணிக்கே சென்றுவிடும்" என்று பொறாமையில் எரிந்தான்.
ஒருநாள் நள்ளிரவு, கிராமமே உறங்கிக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், கதிர் ரகசியமாகச் சிற்பக் கூடத்திற்குள் நுழைந்தான். கையில் சுத்தியலும் உளியும் ஏந்தி, மாணிக்கம் செதுக்கிய அந்த அழகான சிலையின் ஒரு பகுதியை ஆவேசமாக அடித்து உடைத்தான். சிலையும் சிதைந்தது. அந்த அவசரத்தில், கதிர் பயன்படுத்திய உளியின் முனை உடைந்து சிலையின் அடியிலேயே விழுந்துவிட்டது. அதை கவனிக்காமல் அவன் இருட்டில் தப்பி ஓடிவிட்டான்.
அதிகாலையில் அங்கு வந்த மாணிக்கம், தன் பலமாத உழைப்பு சிதைந்து கிடப்பதைக் கண்டு நிலைகுலைந்தார். ஆனால், கீழே கிடந்த அந்த உடைந்த உளித் துண்டை எடுத்தபோது, அது கதிரின் உளி என்பது அவருக்குப் புரிந்துவிட்டது. அவர் கதிரைத் தேடிச் சென்று சத்தம் போடவில்லை, யாரிடமும் புகார் சொல்லவுமில்லை.
அன்று இரவு முழுவதும் மாணிக்கம் அந்தச் சிலையுடனேயே இருந்தார். அவர் அழுவதற்குப் பதிலாக, ஒரு உண்மையான கலைஞனாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கினார். விளக்கு வெளிச்சத்தில், உடைந்த அந்தப் பகுதியை ஒரு புதிய வடிவம் கொண்ட கலைப்படைப்பாக மாற்றத் தொடங்கினார். அந்த உடைந்த பகுதியையே ஒரு அழகான ஆபரணமாகவும், ஒரு பூவாகவும் மாற்றி, அந்தச் சிலைக்கு ஒரு புதிய அழகைக் கொடுத்தார்.
மறுநாள் காலை, அங்கு வந்த கதிர் அப்படியே அதிர்ச்சியில் உறைந்து நின்றான். தான் உடைத்த அதே இடத்தில், ஒரு பேரழகு கொஞ்சும் புதிய கலை உருவம் செதுக்கப்பட்டிருந்தது. அது முன்பு இருந்ததை விட விசித்திரமாகவும், அழகாகவும் இருந்தது.
அப்போது மாணிக்கம் கதிரின் அருகில் சென்று, அமைதியாகத் தன் கையை நீட்டினார். அவர் கையில் கதிர் விட்டுச் சென்ற அந்த உடைந்த உளித் துண்டு இருந்தது.
மாணிக்கம் மென்மையாகச் சொன்னார், "கதிர், சிலையைச் செதுக்குவது மட்டும் கலை அல்ல... உடைந்த கல்லையும், சிதைந்த மனதையும் மீண்டும் ஒரு அழகான படைப்பாக மாற்றுவதும்தான் உண்மையான கலை. உன்னுடைய உளி உடைந்திருக்கிறது, அதைப்போலவே உன் குணமும் உடையாமல் பார்த்துக்கொள்" என்று.
கதிர் எதற்கும் துணிந்தவன்தான், ஆனால் மாணிக்கத்தின் அந்தப் பெருந்தன்மையான மன்னிப்பு அவனைச் சுக்குநூறாக உடைத்தது. தண்டனையை விட அந்த அன்பு அவனைக் குற்ற உணர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. மறு நிமிடமே தன் குருவான அவரின் காலில் விழுந்தான். அவருடைய மன்னிப்பைக் கோரினான். அன்று முதல், கதிர் தன் பொறாமையைத் துறந்து, மாணிக்கத்தின் உண்மையான சீடனாக மாறினான்.
நீதி: பகைவனுக்கும் அருள் புரியும் குணமும், தவறை மன்னிக்கத் தெரிந்த மனமுமே ஒருவரை உயர்ந்த மனிதராக மாற்றும்.
குறள் :
"இன்னாசெய் தாரை ஒறுத்தல் அவர்நாண
நன்னயம் செய்து விடல்."
பொருள்: தீங்கு செய்தவர் வெட்கப்படும்படி அவருக்கு நன்மையைச் செய்வதே சிறந்த தண்டனை.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக