எந்த ஒரு காரியமும் நடந்து முடிவதற்கு முன்னால், அதைப்பற்றி அளவுக்கு அதிகமாகக் கற்பனை செய்து வீணாக மனக்கோட்டை கட்டக் கூடாது என்பதை அறிவுறுத்தும் கதை இது.
சோலைமலை என்ற ஒரு கிராமத்தில் ஓர் இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்குப் பெற்றவர்களோ, கூடப் பிறந்தவர்களோ யாருமே கிடையாது. அன்றாடம் கிடைக்கிற கூலி வேலையைச் செய்து, அதில் வரும் வருமானத்தில் உணவைச் சாப்பிட்டுத் தன் காலத்தைத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தான்.
அப்படி இருக்கும்போது, ஒரு நாள் பக்கத்து ஊரில் நடந்த ஒரு விசேஷ வீட்டில் அவனைக் கூலி வேலைக்குக் கூப்பிட்டிருந்தார்கள். அவனும் அங்குச் சென்று நாள் முழுவதும் சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்தான். வேலை எல்லாம் முடிந்த பிறகு, அவனுக்குச் சாப்பாடு கொடுத்ததோடு மட்டுமில்லாமல், கூலியாக ஒரு மண் பானை நிறைய வறுத்த அரிசி மாவும், இன்னும் சில பொருட்களும் கொடுத்தனுப்பினார்கள்.
அன்று, அந்த விசேஷ வீட்டில் நல்ல பருப்பும் சோறும் வயிறு நிறையச் சாப்பிட்டிருந்ததால், அவனுக்கு ஒரே மயக்கமாகவும் தூக்கமாகவும் இருந்தது. தன் ஊருக்குத் திரும்பிச் செல்லும் வழியில், ஒரு பெரிய மரத்தின் நிழலைக் கண்டதும், சற்று நேரம் ஓய்வெடுப்பதற்காக அங்குத் தங்கினான். அரிசி மாவு இருந்த மண் குடத்தைத் தன் தலைக்கு அருகில் பத்திரமாக வைத்துவிட்டு, நிழலில் படுத்துக் கண்ணை மூடினான்.
அவன் படுத்ததும் அவனுடைய மனசில் அலை அலையாக எண்ணங்கள் எழ ஆரம்பித்தன. அப்படியே ஒரு பெரிய கற்பனை உலகத்திற்குள் நுழைந்து மனக்கோட்டை கட்டத் தொடங்கினான்.
"இப்போது நமக்குக் கிடைத்திருக்கிற இந்த ஒரு குடம் அரிசி மாவை சந்தையில் கொண்டு போய் விற்றால், நல்ல விலைக்குப் போகும். அந்தப் பணத்தை வைத்து ஒரு ஆடு வாங்கலாம். அந்த ஆட்டை நன்றாக மேய்த்து வளர்த்தால், அது இரண்டு குட்டிகளைப் போடும். அந்த இரண்டு ஆடுகளில் ஒன்றை நல்ல கிடாவாக வளர்த்து விற்றால், இன்னும் இரண்டு பெண் ஆடுகள் வாங்கலாம். அப்படியானால் மொத்தம் நாலு ஆடுகள் ஆகிவிடும்.
அந்த நாலு ஆடுகளும் தலா இரண்டு குட்டிகள் போட்டால் மொத்தம் பன்னிரண்டு ஆடுகள் வந்துவிடும். இந்தப் பன்னிரண்டு ஆடுகளையும் விற்றால், நல்ல இரண்டு பசு மாடுகளை விலைக்கு வாங்கிவிடலாம். கொஞ்ச நாளைக்கு அந்தப் பசுக்களை நன்றாக மேய்த்து வளர்த்தால், அவை இரண்டும் கொழுத்து தலா ஒரு கன்றுக்குட்டியை ஈனும். அப்புறம் அந்தப் பசு மாடுகள் மூலமாகக் கிடைக்கிற பாலையும் நெய்யையும் விற்று, இன்னும் இரண்டு பசு மாடுகளை வாங்கலாம்.
இப்படியே மாடுகளை விற்றுப் பணம் சேர்த்து, அந்தப் பணத்தைவைத்து நிறைய நிலம் வாங்கலாம். அந்த நிலத்தில் நல்ல தானியங்களைப் பயிரிடலாம். விளைந்து வரும் தானியங்களை விற்று, அதில் இருந்து மூட்டை மூட்டையாகப் பணத்தைச் சம்பாதிக்கலாம். அப்புறம் அந்தப் பணத்தை வைத்து ஒரு பெரிய பங்களா வீடு வாங்க வேண்டும். அந்த வீட்டில் காசு, பணத்தைச் சேர்த்து வைத்துக்கொண்டு, தேவையான சொகுசுப் பொருட்களை எல்லாம் வாங்கிப் போட்டுச் சந்தோஷமாக வாழவேண்டும்.
நான் இவ்வளவு பெரிய பணக்காரன் ஆனதும், என்னைத் தேடி வந்து மற்றவர்கள் பெண் கொடுப்பார்கள். அப்படி வரும் வரன்களில், நல்ல வசதியான ஒரு குடும்பத்துப் பெண்ணைப் பார்த்துத் திருமணம் செய்து கொண்டால் பணத்திற்குப் பணமும் ஆச்சு, அழகான பெண்ணும் ஆச்சு!
அப்புறம் என் மனைவி மூலமாக ஒரு நல்ல பையனைப் பெற்று, அவனுக்கு 'சோமரசன்' என்று பெயர் வைக்க வேண்டும். இப்படி இன்பமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு நாள் மேயப் போன பசுக்கள் எல்லாம் சாயங்காலம் வீட்டுக்குத் திரும்பி வரும். என் மனைவி குழந்தையைக் கீழே வைத்துவிட்டு, மாடுகளைத் தொழுவத்தில் கட்டப் போவாள். அப்போது அம்மா தன்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டுப் போனதால் குழந்தை அழத் தொடங்கும்.
அதைப்பார்த்து எனக்குக் கோபம் வரும். நான் ஓடிப்போய், 'புள்ளையை இப்படி அழ வச்சிட்டு வந்துட்டியே!' என்று கோவித்துக்கொண்டு, என் மனைவியின் முதுகில் இப்படி ஒரு அடி, அப்படி ஒரு அடி என்று பலமாக அடிக்க வேண்டும்.
இப்படியெல்லாம் தீவிரமாகக் கற்பனை செய்து கொண்டிருந்த அந்த இளைஞன், உணர்ச்சிவசப்பட்டுத் தன் அருகில் கிடந்த ஒரு தடியை (கம்பை) எடுத்து, "என் மனைவியை இப்படித்தான் அடிப்பேன்" என்று காற்றில் ஓங்கி அடித்தான். ஆனால், அவன் ஓங்கிய அடி, நேராக அவன் தலைக்கு அருகில் இருந்த அரிசி மாவு மண் குடத்தின் மீது பலமாக விழுந்தது!
அது மண் குடமாக இருந்ததால், 'டொம்' என்று ஒரே அடியில் நொறுங்கித் தூள் தூளாக உடைந்தது. குடத்திற்குள் இருந்த வறுத்த அரிசி மாவு முழுவதும் சிதறி, மண்ணோடு மண்ணாகக் கலந்து வீணாய்ப் போனது.
குடம் உடையும் சத்தம் கேட்டுத்தான் அவன் தன் கற்பனை உலகத்திலிருந்து நிஜ உலகத்திற்கு வந்தான். கண் விழித்துப் பார்த்தபோது, அங்கே மனைவியும் இல்லை, குழந்தையும் இல்லை, மாடுகளும் இல்லை. சிதறிக் கிடக்கும் அரிசி மாவும் உடைந்த குடமும் தான் இருந்தன.
தேவையில்லாத கற்பனையால், கஷ்டப்பட்டுச் சம்பாதித்துக் கொண்டு வந்த அரிசி மாவு குடமும் போய்விட்டதே என்று அவனுக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. தன் முட்டாள்தனத்தை நினைத்துத் தன் தலையிலும் வயிற்றிலும் அடித்துக் கொண்டு, ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலத் தரையில் புரண்டு புரண்டு அழுதான் அந்த இளைஞன்.
கதையின் நீதி: நடக்கப் போவதை நினைத்துக் கற்பனை செய்வதில் தவறில்லை. ஆனால், கையில் இருக்கும் நிஜத்தை மறந்துவிட்டு, வீணான மனக்கோட்டைகளில் வாழக் கூடாது. உழைப்பும் நிதானமுமே ஒரு காரியத்தை வெற்றிகரமாக முடித்துக் கொடுக்கும்.
